Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Introductie

Maaike werkt bij Samen is niet alleen, een stichting die zich bezig houdt met armoedebestrijding in Amsterdam. In 2017 leefde ze met haar gezin 100 dagen van een inkomen op schuldsaneringsniveau. 

Maaike hield een blog bij over haar ervaringen. De blog van Maaike is niet meer online, maar de blogjes die ze nog had vind je nu hier terug.

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

De start

Het leek zo een goed idee: 100 dagen in de schuldsanering, leven op het niveau van een gezin dat recht heeft op de voedselbank. Maar nu, 6 weken later, en ik start met project Arme Brood zonder Beleg, lijkt het een heel slecht idee. 

Ik, moeder van 2 en vrouw van 1, ben werkzaam in de armoedesector. Ik kom veel in aanraking met gezinnen die leven van wekelijks leefgeld dat ik er in een avondje dansen in de disco doorheen jaag. Hoe doen mensen dat? Kan je überhaupt gezond leven? Raak je vrienden kwijt? Ga je anders denken? 

Doe ik wel even, kan ik het zelf ervaren. Sleep het gezin vooral mee, want dat maakt het realistischer. Was de man erg blij mee.. 

Nou, daar zit ik dan. Met 100,- euro cash. Voor een week, met 4 personen. Het maximale wat ik kan opnemen per week is 115,- euro. Ik leef op dag 1 nog met de illusie dat ik 15,- euro per week kan sparen. Eens kijken hoe ik daar eind van de week over denk. Ik merk dat ik de afgelopen 2 weken al druk bezig ben met deze dag. Voel me nu al beperkt en er is nog niks gebeurt. 

Dit gaan 100 lange dagen worden. Maar niks vergeleken met gezinnen en individuen die dit echt moeten doorstaan. 3 jaar lang, en daar is het vaak niet klaar mee. Er zit een traject voor en er zit een traject na. Maak er maar makkelijk 5 jaar van. Niet zeuren dus. En ervaren, zodat je de mensen nog beter kan ondersteunen!

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

De eerste week

De eerste week zit erop! Dat klinkt als een opluchting en dat is het ook. Wat viel dat tegen. 

Na het uitgeven van 36,- euro voor grote boodschappen dacht ik dat ik er wel was voor de hele week. Maar opeens gingen er allemaal dingen op. Zo gaat dat blijkbaar als je dingen verbruikt. Wc papier, vuilniszakken, honing en aluminiumfolie (1.39 euro, duur he?). En nog een paar dingen waar wij in huis niet zonder kunnen maar wat opeens zonde lijkt van het geld. Dus, thuis met boodschappen voor een week avondeten en alle benodigdheden voor schone billen, kwam de vraag wat we dan gingen ontbijten. Uh, oh ja. Dat was ik even vergeten. Dus weer de deur uit, de markt op voor kaas van Kees (10,- euro) en brood van de bakker (15,- euro). De boodschappen hebben me de halve zaterdag gekost en 85% van de 100,- euro. 4 dagen later was het op.

Deels doordat de glazenwasser (10,- euro) op de stoep stond (luxe, i know) en deels omdat ik blijkbaar ergens geprogrammeerd ben om impuls aankopen te doen. Dat begon al met 2 friet voor 8,- euro op zaterdag. Dag 1 we

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Waarom 100 dagen onder bewind?

Die vraag krijg ik vaak te horen. Van familie, vrienden, maar ook van vreemden via de verschillende social media kanalen. Ja, waarom doe ik het eigenlijk?

Omdat ik het belangrijk vind dat er aandacht komt voor dit maatschappelijke probleem. Ik ben zelf werkzaam in de armoedebestrijding in Amsterdam en kom dagelijks met gezinnen in aanraking die het met heel veel minder moeten doen. Dit heeft overal invloed op, de mate van stress die hierbij komt kijken zal ik nooit kunnen evenaren. De langdurige spiraal van armoede is iets wat ik in 100 dagen niet zal meemaken.

En dat is ook absoluut niet wat ik beoog te doen.

Ik leef onder budget om te kijken of het mogelijk is om rond te komen, om te schreeuwen dat er meer gedaan moet worden voor deze doelgroep, om aandacht te vragen voor al die kinderen die opgroeien in armoede. Ik ben me heel bewust dat er mensen en gezinnen zijn die het met veel minder moeten doen en daar heb ik veel bewondering voor. (Tips zijn erg welkom).

Waar doe ik het niet voor? Ik doe het niet om te bewijzen dat ik het wel kan, of dat het me makkelijk af gaat. Dat gaat het me namelijk niet. Ik vind het namelijk nu al zwaar en dan heb ik het nog luxe.

En ik doe het al helemaal niet om te sparen. Ja, ik zal flink wat geld over houden na deze 100 dagen, maar dat geld ga ik niet aan mezelf besteden. Dat doneer ik met veel liefde aan de stichting waar ik voor werk. Zodat het terecht komt bij degene die het beter kunnen gebruiken. Kinderen die opgroeien in armoede en die deel willen nemen aan buitenschoolse activiteiten!

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Boodschappen doen met een krappe portemonnee

De titel zegt het al. Boodschappen doen. Iets waar ik voorheen niet echt bij stilstond, waar ik niet perse een mening over had en wat ik af en toe soms heerlijk vond om te doen. Vooral als de kinderen niet mee waren. 

Lekker langs alle rekken van een grote supermarkt opzoek naar lekkere dingen, nieuwe dingen en veel dingen. Dat is nu wel even anders. Nu is boodschappen doen een hele puzzel. En ik hou best van puzzelen, maar deze blijkt met de week ingewikkelder te worden. Het begint al bij het werk vooraf. Wat gaan we deze week eten? Ja, je leest het goed. Ik doe boodschappen voor de hele week. Dat is namelijk echt goedkoper. Zou je ook moeten doen!
Dat houdt in dat ik 4-7 gerechten moet bedenken. Op zaterdag bedenken waar ik woensdag zin in zou kunnen hebben. Lastig en onhandig. Want ik ben een impuls eter. 

Maar daar is het niet mee gedaan. Op vrijdagavond, na een week werken, begint de koopjesspeurtocht. Op vrijdag zoek ik waar de boodschappen het goedkoopst zijn en op zaterdag (wanneer ik mijn leefgeld heb ontvangen) begint de jacht. Want zo voelt boodschappen doen voor mij nu. Jagen naar koopjes. Het kost me een halve dag om in verschillende winkels de goedkoopste items te scoren. Van de Lidl naar de Aldi, soms de Jumbo of de Vomar. Of de Albert Heijn als er goede bonus aanbiedingen zijn. En dat op de fiets want de auto die staat al geruime tijd stil. 

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Ik stop ermee!

Daar zat ik dan, gisteravond. Te janken op de bank, in mijn eentje. Man aan het werk en kinderen in bed. Ik stop ermee. Het is genoeg! Ik ben het helemaal zat. Mijn koffiezetapparaat is stuk, mijn fiets doet het niet meer, de tank is leeg, de kinderen zeuren om speelgoed wat ik niet kan betalen (en wat ze andere ook niet hadden gekregen, maar toch) en als klap op de vuurpijl ligt er een rekening van de tandarts die voor 23 april betaalt dient te worden. Mijn hoofd draait overuren, ik heb het gevoel dat ik continu iets vergeet. Het verschuiven van het ene probleem met het andere probleem neemt al mijn denkruimte in. 

Zoals mijn fiets. Mijn stalen ros die me van A naar B brengt, die er voor zorgt dat ik mobiel ben met de kids, die is stuk. En ik kan het niet zelf maken. Nou is de kans dat ik iets kan maken aan een fiets sowieso klein, maar met hulp van lieve vrienden kan er een boel gemaakt worden. Maar een slag in mijn wiel? Dat niet. En dit gaat me 30 euro kosten. 30 euro! Meer dan een kwart van mijn budget.

En dan mijn koffiezetapparaat, mijn meest trouwe vriend sinds de komst van onze tweede zoon. Die voor dag en dauw begint aan zijn ochtendritueel: schreeuwen. Nu beschouw ik koffie als een luxeproduct, dus dat het apparaat lekt, dat laten we voorlopig zo. Koffie met prut erin went ook vast.

Als ik erover nadenk zijn alle problemen op te lossen. Niet nu, maar over een week of drie. Als ik wat gespaard heb, als er verder geen rekeningen op de mat komen of andere gebruiksvoorwerpen stuk gaan. Maar het lijkt erop dat het zo niet werkt. Voordat ik aan dit project begon betaalde ik zonder na te denken de rekeningen en liet ik alles binnen 24 uur maken. Ik stond er niet bij stil. Iets wat ik nu wel moet doen. En dat maakt me moe.

Onderzoek toont dat je IQ daalt als je in schaarste leeft en dat het op korte termijn al effect heeft. Dat geloof ik gelijk. Niet omdat je minder slim bent, maar omdat je hoofd vol zit. Je bent met zoveel andere dingen bezig, je zit in de overleefmodus. Er blijft geen ruimte over om na te denken over je toekomst. Je leeft in het hier en nu. 

Ik kan me niet voorstellen hoe mensen dat doen die langdurig in armoede leven, hoe moe je zal zijn. Hoeveel stress je hebt. En wat voor effect dit op je kinderen heeft. In Amsterdam groeit maar liefst 1 op de 5 kinderen op in armoede en de effecten hiervan zijn niet mis.

Je wordt geboren met een achterstand van 0-1 puur omdat er armoede is thuis, schaarste.  Het beïnvloed de fysieke gezondheid, de kans op overgewicht is vele malen groter. Maar ook je geestelijke gezondheid (wist je dat de hersenen van kinderen die opgroeien in armoede kleiner zijn dan kinderen die niet in armoede opgroeien?). Daarnaast komt er veel sociale uitsluiting voor, is de kans op dropout veel groter en ontwikkelen ze hun lange termijn visie minder. 

Terwijl ik dit schrijf vind ik mezelf een enorme aansteller. Hoe kan ik überhaupt nadenken over stoppen. Hoe laf ben ik. Alsof dat tot de mogelijkheden behoort, uit armoede stappen?
Nee Maaik, dit ga je afmaken. Dan loop je maar naar je werk, tref je een betalingsregeling voor die tandartsrekening en drink je nog 80 dagen koffie met prut.

Stoppen is geen optie, was het maar zo makkelijk.

 

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Met zelfgesmeerde bammetjes naar de ballenbak

Het is vakantie. De kinderen zijn vrij en ik ben vrij. Normaal gaan we veel op pad, crossen we half Nederland door voor uitjes en bezoeken aan familie en vrienden. Maar benzine is echt duur, hier was ik me al bewust van, maar in de situatie waar we nu in zitten is het eigenlijk onmogelijk om auto te rijden. We laten de auto staan voor nood. 

Ik zou vrienden en familie kunnen vragen om naar ons te komen, maar merk dat ik het lastig vind om te vragen. Ik wil ze niet tot 'last' zijn. Hoewel ik het nooit een probleem zou vinden als vrienden aan mij zouden vragen of ik daarheen kan komen omdat er weinig geld is. Sterker nog, ik zou het heel erg vinden als ze dat niet aan zouden geven. Waarom doe ik het dan niet? Schaamte? 
Zelfs mijn eigen ouders wil ik niet continu vragen of ze de kinderen komen halen in plaats van dat ik ze breng. Terwijl ik weet dat ze dat nooit erg vinden, al bel in midden in de nacht. In plaats daarvan probeer ik een tussen oplossing te bedenken: Ik fiets een stuk en mam haalt de kinderen buiten de stad op. Ik wat beweging gehad en het scheelt moeders met de auto door de stad. 

Voor uitjes speur ik naar leuke dingen die op fietsafstand zijn. Ja, mijn is fiets is gemaakt! Ik kreeg zoveel lieve tips! Het repaircafe, fietsenmaker Smerig, Buuv.nl en mijn supervriend die het zelf kan maken! Hulde voor alle hulp en tips. 

Uitjes dus! Er zijn talloze parken in de omgeving en genoeg gratis speeltuinen, kinderboerderijen of treinstations voor vermaak. Maar soms regent het, dit voorjaar wat meer dan gemiddeld. En dan zijn overdekte activiteiten wel zo fijn. 

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Word ik dommer?

Er zijn talloze mensen die een eeuwigheid onderzoek hebben gedaan na wat leven in schaarste met je doet. En dat is niet mis. 
Naast de overduidelijk zaken als stress, sociale uitsluiting, etc is er na veel en grondig onderzoek gebleken dat je, wanneer je in schaarste leeft, dommer wordt. Je IQ kan wel zakken met 13 punten. 

Dat klinkt hard en erg onaardig vind ik. Ik vind het lastig om er iets zinnigs over te zeggen in mijn situatie omdat ik weet dat het eindig is. Het is slechts voor 100 dagen. De eerste maand zit er al bijna op. Die overigens voor mijn gevoel wel een stuk langer duurde dan de gemiddelde maand. Toch heb ik gevoel dat mijn hersenen minder goed werken. Ik denk niet dat mijn IQ gezakt is met 13 punten, ik zou mezelf ook niet dommer noemen. (Daar zijn de meningen vast over verdeeld, maar dat terzijde).

Wat dan wel? Ik ben slordig. Laat steken vallen, raak van alles kwijt, let minder goed op. Mijn concentratie is zeker niet wat het geweest is. Ik dwaal snel af en ben met andere zaken bezig. Namelijk: wat gaan we eten? Hoeveel geld heb ik nog? Wat is bijna op? En misschien wel de meest belangrijkste vraag: IS HET AL ZATERDAG? Voorheen vroeg ik me dat af omdat ik dan de heupen los kon gooien in de disco met de nodige vodka. Tegenwoordig hou ik met er mee bezig omdat zaterdag betekent dat ik weer geld krijg. 

Mijn hoofd zit vol, ik ben moe en ik heb geen zin om altijd scherp te zijn. Nu al niet meer. Dat vind ik ernstig en niks voor mij! Ik ben graag scherp, attent en haat het om zaken niet snel regelen. 

Ik denk als ik aan mijn baas zou vragen of ik net zo goed functioneer als een paar maanden geleden dat ik een nee knikkend hoofd zou krijgen. Maar degene die er het meest last van hebben zijn mijn 3 mannen. Mama weer te laat want sleutels kwijt, mama zit weer niet op te letten want ze zit aanbiedingen te speuren op haar telefoon. Man pissig want weer een brief vergeten. Ik vergeet zelfs wel eens een verjaardag. (Ik hou de post levend met mijn verjaardagskaarten). Ga zo maar door. Ik kan gerust zeggen: Maaike is niet zo scherp meer. 
 

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Mag ik alweer naar bed?

De eerste maand zit erop, de eerste 38 dagen zijn voorbij. En ik ben zo moe. Moeier dan de periode dat ik pasgeboren baby's had. Moeier dan de tijd dat ik tot vroeg in de ochtend in het café hing en om 9 uur aan het werk ging.

De dagen gaan traag en het vooruitzicht van nog 62 dagen maakt me onrustig. En dat er veel mensen zijn die dit vele malen langer moeten doorstaan maakt me verdrietig.

Ik slaap gemiddeld 2 uur per nacht extra en blijf maar moe. Moe van het nadenken, de zoektocht naar goedkoop eten en uitstellen van betalingen. Ik vind het loodzwaar. Ik voel me opgesloten in mijn eigen huis en in mijn eigen hoofd.

Na ruim een maand ben ik erachter dat eten het probleem niet is, er is altijd geld genoeg voor eten, ik ben inmiddels behendig in het bedenken van voedzame maaltijden met restjes. en het zoeken naar aanbiedingen. (Kennen jullie de app reclamefolder.nl? GENIAAL).

Maar dan komen er al die andere dingen bij. Zoals eigen bijdrage voor ziektekosten, een tandartsrekening, zonnebrand, tandpasta, condooms, lenzen en nog 100 andere noodzakelijke dingen die opraken, maar wel nodig zijn.

Er zijn al flink wat zaken geschrapt, zo eten we geen noten meer van de markt, halen we geen biologisch vlees meer in huis en draag ik mijn bril zodat er geen nieuwe lenzen hoeven te komen.

Daarnaast groeien de kinderen ook als kool. De jongste loopt er nog prima bij in de kleren van zijn grote broer, maar de oudste is toe aan een nieuwe garderobe. Ik vind het prima om tweedehands kleding te scoren, liever nog dat hele goedkope kleding die misschien wel gemaakt is door kinderen. Maar schoenen wil ik toch echt nieuw hebben. En een beetje schoen kost al snel 25 euro. Meer dan een vijfde van mijn weekbudget. Dan spaar je er toch voor? Ja goed idee, alleen op de een of andere manier is het geld elke week op.

Naast alle praktische aankopen knaagt er ook een schuldgevoel. Naar mijn gezin, en dan vooral naar de kinderen. Niet omdat ze geen ijsjes buiten de deur eten of omdat ze geen speelgoed krijgen. Nee, omdat ik ze niet het beste kan bieden. En dat is toch wat elke ouder wil? Het beste voedsel voor je kind, schoenen met een goed voetbed, maar zaken als goede zonnebrand.

Goedkope producten als zonnebrand, shampoo en zeep zitten vaak vol rommel. Als je moet rondkomen van een minimum inkomen zijn deze producten absoluut uitgesloten. Geen toegang voor minima.

Dit schuldgevoel heb ik ook naar mijn vrienden, die heel lief koffie voor me kopen, die voor me willen komen koken en waar ik nog steeds welkom ben op de verjaardagen, ook zonder cadeau. Ik weet goed dat vriendschap niet te koop is en dat cadeaus in tijd van overvloed misschien wel beter zijn om niet te geven, maar waarom voel ik me dan naakt als ik aankom zonder cadeau? Is dat omdat ik denk dat ze me dan minder aardig vinden? Of omdat ik zelf van cadeaus hou? Ik hoop toch niet dat mijn vriendschappen daar op gebaseerd zijn. En als ik wel geld uit te geven heb neem ik ook koffie aan. Dus wat doe ik dan moeilijk. Ik probeer dat gedeelte los te laten. Wie weet ben ik dan over een paar weken wat minder moe.

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Hieperdepiep hoera!

Feestvieren zonder geld, hoe doe je dat? Al vanaf het moment dat ik zwanger was kon ik me bezighouden met zijn eerste verjaardag. Mensen die mij kennen weten namelijk dat ik wel van een feestje hou. En dan het liefst feestje met veel mensen, veel eten, veel drinken en veel katers. Surprisefeestjes, verjaardagsfeestje, terug van reis kom feestje, maar ook halve verjaardagen vier ik graag. Dat klinkt misschien raar, maar ik vier graag het leven en dat doe ik het liefste met vrienden en familie.

Nu zijn er 2 verjaardag tijdens deze 100 dagen. Die van mijn jongste zoon en die van mij. Ik denk dat mijn jongste zoon, die 2 is geworden, er niet zo bewust van is. Maar een van de voorwaarden zodat manlief mee zou doen was dat er feest was als hij 2 werd. En feest was er. En dat hebben we gemerkt ook, want het geld is (zo goed als) op. En het is dinsdag.

De basis voor feest hebben we altijd in huis. Ballonnen, slingers, kaarsjes. Daarnaast heb ik van een werkevent gratis 20 helium ballonnen meegenomen dus dat kwam goed uit, extra feestelijk!

We vierden het in de tuin van opa en oma, met taarten van oma, tante en ome D. So far, so good. Nog 0 euro uitgegeven. De  boodschappenlijst lag al 3 dagen op tafel, keurig uitgerekend, bij de Lidl boodschappen doen en op de markt nog fruit en groenten halen. Ik was alleen 1 ding vergeten. Het was zondag. Geen markt en een gesloten Lidl tot 10 uur. En het feest begon om 10 uur. En ik moest nog versieren en de boel kidsproof maken. Dat resulteerde in stress, dus chaos en een bon van  52,40 euro. Omdat alles bij de Albert Heyn gehaald moest worden.

We hebben het express in de ochtend gevierd, zodat we geen avondeten in huis hoefden te halen voor alle gasten. Een lastig punt voor mij, want ik voorzie mensen graag in eten. Dus geen avondeten voor de gasten, maar wel een bbq met de familie en toch wat te eten voor de middag.

Uiteindelijk hebben we een heerlijke dag gehad, met zon, eten, drinken en cadeautjes voor de kleine man. Maar de zoals zeggen, de kater komt later. De bodem van de portommonee is zichtbaar en de stress die me dat oplevert is groot. Het is pas dinsdag. Dat betekent dat er nog 4 dagen zijn tot ik weer weekgeld krijg.

Er is eten voor deze week, wat minder brood, wat meer uit blik. Wat minder vers, geen vlees. Maar hoeveel luiers hebben we nog? Is er nog WC papier? Is de deodorant niet op? En, wat was er woensdag ook alweer? Oh ja. Kind moet trakteren op de crèche.

 

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Halverwege

Morgen is het zover. Dan zitten we op de helft. Jippie. NOT!

Want ik ben pas op de helft. Dat betekent dat we nog steeds de andere helft moeten. Nog een keer 50 dagen. Ik had verwacht dat ik wat blijer zou zijn, maar ik word alleen maar verdrietig van nog 50 dagen.

Ik ga het wel volhouden, daar niet van. Maar zo werkt het met armoede natuurlijk niet. Daar is het standje overleven en leven van dag tot dag. Ik leef nu naar dag 100 toe. Dat is te overzien. Als het met mij op de korte termijn al zoveel doet, hoe moet dat dan als je er 3 jaar in zit. "Probeer dat anders eens Maaik?" zei iemand. Of een jaar. Nee, dank je. Ik zou willen dat ik het zou kunnen en als het moet dan lukt het, maar een jaar of drie. Nee, dat wordt hem niet.

Het gaat best goed, afgelopen week was de eerste week dat we zonder geld zaten en mijn stressreactie viel me mee. Uiteindelijk kan je er niks aan doen. Alleen ben ik blij dat er geen rekening op de mat is gevallen. Want dan had ik weer sip op de bank gezeten. Of ruzie thuis gehad. Want dat geeft geldstress, ruzie. En naast ruzie ook onmacht, frustratie en boosheid.

"Wat mis je het meest?" is een van de meest gestelde vragen. Shoppen, buiten de deur eten, autorijden? Nee, dat mis ik allemaal niet echt. Ik mis het wel, maar besef me dat dat dingen zijn die niet belangrijk zijn. Doet er niet echt toe.

Ik mis het gemak. Het gemak nergens over na te denken, niet te hoeven stressen om geld, niet elk dubbeltje om te draaien. Ik mis mijn energie, mijn vrolijke, zorgeloze kant. Het zijn de kleine dingen, een kaartje sturen, een ijsje eten, bloemen kopen. Allemaal onzinnige dingen die ik niet hoef te hebben.

Toch komt er iets moois uit voort, een stukje bewustwording. En dat krijg ik vaak terug van mensen die met me meelezen. Bewust hoe goed we het hebben, bewust van wat een geluk ik heb dat ik een dak boven mijn hoofd heb, 2 gezonde kinderen heb en mijn rekeningen kan betalen. En wat een geluk dat ik zo een stabiel netwerk heb. Want man o man, wat heb ik een geluk met mijn lieve vrienden, collega's en familie, die me steunen als ik het moeilijk heb en mij stiekem af en toe wat toeschuiven.

Ik vergeet nog iemand. Mijn steun en toeverlaat, mijn eigen vent. Die met mij meedoet, dit hier absoluut geen zin in had, maar die zag hoe belangrijk het voor mij was, dus ja zei. Daar heeft hij inmiddels vast spijt van.

En dan valt het kwartje, we zijn op de helft. Nog maar 50 dagen. Samen kunnen we dit. Samen is tenslotte niet alleen.

 

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Voor niks gaat de zon op

Het is zomer! Hoera! Wat heerlijk dat we weer zonder jas de deur uitkunnen en dat er zoveel gratis leuke dingen te doen zijn in de omgeving. Het park, de speeltuin, het zwembadje en de kinderboerderij zijn allemaal op fietsafstand.

De kinderen vinden het heerlijk om de hele dag buiten te zijn en merken weinig van het project. Ik smeer boterhammen, neem fruit en groente mee en een lekker snackje voor het eind van de middag. En toch hebben ze iets door. Waarom krijgen ze geen ijsje? Op het moment dat we het park inlopen scheurt de eerste ijsfiets al tegemoet. Gelaaaatoooooooooooooooo. Ah yes, dat wordt een middagje nee zeggen. Nu kan er af en toe natuurlijk best een ijsje vanaf, maar niet zoals voorheen elke dag. Qua opvoedbeleid is dit dus helemaal oké, maar de kids zijn het er niet mee eens. En het gaat om het gevoel dat het niet kan, de keuze niet hebben. Dat maakt het zo vervelend. 

Gelukkig zien ze het zwembad en zijn ze daar zo verheugd door dat ze de ijsfiets vergeten. De zon schijnt, de kinderen zijn dolgelukkig, ik lig heerlijk in het gras te niksen. Wat een heerlijkheid. Het gestress van het geld lijkt mijlenver, ik voel me rijker dan ooit en geniet intens van deze dag.

En 's avonds als ik op de bank aan het nagenieten ben, besef ik dat geld niet gelukkig maakt. Maar het hebben van geen geld veroorzaakt stress wat er voor zorgt dat je minder ruimte hebt om gelukkig te zijn. Ik denk zelfs dat mensen met minder te besteden meer genieten van bepaalde dingen. Bewuster uitgeven en blij zijn als ze wat extras hebben. 

Maar met te weinig of niks, dat is niks. Zo hoort het toch niet? 

Terwijl ik nadenk over wat dan wel juist zou zijn druipt het zweet van mij voorhoofd. Pff, wat is het heet. Een ijsje zou wel lekker zijn. 

 

Blog: 100 dagen op schuldsaneringsniveau

Blogloos

Ik had 2 weken geen zin, ik wist niet waar ik over moet schrijven. Er verandert namelijk niks. Het is elke week hetzelfde. Soms wat meer stress, soms wat minder. 

Vrijdag begint het boodschappenlijstje zich te vullen, op zaterdag doen we boodschappen, bedenk ik gratis dingen om met de kids te doen, dan start de week en ga ik werken en slapen. Dat klinkt redelijk depressief en dat is het ook. 

De mogelijkheid om eens iets leuks te doen, zonder kinderen, is er eigenlijk niet. Een oppas is te duur en iets leuks doen kost ook al snel geld. 

Nu heb ik afgelopen week wel iets leuks gedaan! Uiteten, met de man. Kinderen naar opa en oma. Uiteten? Duur grapje. Ja zeker, maar we mochten proefeten bij een nieuw restaurant. Voor noppes! En dat was me toch een partijtje lekker. Niet alleen het eten, maar om er even uit te zijn met zijn tweeën. 

Ik weet uit ervaring dat de uitjes zich in echte armoede vaak beperken tot eten bij fastfoodketens. Het verwennen van kinderen gaat vaak in de vorm van slecht eten, een happy meal, snoep en ijs. Dit vind ik kwalijk, maar ook begrijpelijk. Het is goedkoop, toegankelijk en kinderen vinden het bijna altijd lekker. Goedkoop eten is (vaak) goedkoper dan gezond eten. 

Wij proberen het thuis zo gezond mogelijk te houden en dat lukt aardig, maar dat betekent wel dat ik dingen moet schrappen van de boodschappenlijst. Duurzame, biologische spullen. Voornamelijk vlees is zoveel duurder als je een duurzame optie kiest. Dus kiezen wij voor geen vlees. Maar de meeste mensen kiezen voor plofkip. Volgespoten met antibiotica en water. 

Er is een groot verband tussen slechte gezondheid en leven in schaarste. En dat word me hoe langer dit project duurt, steeds duidelijker. 

De goede opties zijn duurder. Volkoren, spelt, biologisch en laten we het maar niet hebben over de trend "superfoods" waar je al snel een klein fortuin neerlegt voor een zak verkapt vogelzaad. 

Allemaal wat minder eten en zorgen dat de gezond opties wat goedkoper worden?

Colofon

Tekst en beeld: Maaike Neys

Deze blogs zijn eerder verschenen op Maaike's blog www.broodzonderbeleg.nl, de blog is niet meer online.