Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

Een envelop met een postzegel er op

Een retourenvelop met een postzegel er op, en alvast een kopietje zodat ze zelf niet naar de copyshop hoefde. Met dat soort eenvoudige dingen was Astrid Philips al enorm geholpen toen ze in de schulden zat.

Astrid is als ervaringsdeskundige een van de sprekers op de Stedenestafette Schulden en Armoede in Den Bosch op 14 december 2017. In deze reeks geven gemeenten het stokje door om elkaar te inspireren met innovatieve aanpakken van schulden. In Den Bosch is de opkomst groot. Er zijn ervaringsdeskundigen, schuldhulpverleners, mensen uit de politiek en professionals uit allerlei maatschappelijke organisaties. Zes van deze mensen vertellen over hun ervaringen en ambities met schuldhulpverlening.

Lees de interviews met Martin Stam (lector HvA) en Astrid Philips (ervaringsdeskundige), Cecile van Damme (manager bij Juvans), Ilse Buitenkamp (schuldhulpverlener bij Juvans), Anke Smolders (coördinator thuisadministratie bij Humanitas) en Huib van Olden (wethouder Werk & Inkomen bij de gemeente ’s-Hertogenbosch).

 

Stedenestafette

De Stedenestafette bestaat uit een reeks bijeenkomsten waar gemeenten innovatieve aanpakken van schulden en armoede met elkaar delen. Door het stokje door te geven kunnen gemeenten elkaar inspireren om schuldhulpverlening te verbeteren. De Stedenestafette is een initiatief van Schouders Eronder, het samenwerkingsverband van 5 landelijke partijen: VNG, Sociaal Werk Nederland, NVVK, Landelijke Cliëntenraad en Divosa. De reeks wordt gesubsidieerd door het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

 

Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

"Ervaringsdeskundige is meerwaarde voor professional, mens in armoede en samenleving"

Martin Stam en Astrid Philips

Ervaringsdeskundigen een meerwaarde laten zijn voor degene die in armoede leeft en voor betrokken hulp- en dienstverleners. Die missie hebben Martin Stam en Astrid Philips. Martin Stam, emeritus lector aan de HvA, is een motor achter de opleiding voor ervaringsdeskundigen in armoede en sociale uitsluiting (COEVA) die nu een kleine anderhalf jaar bestaat. Astrid Philips geeft als ervaringsdeskundige les aan de opleiding en wil haar studenten meegeven: er zijn kansen voor iedereen. Durf ze te pakken. Hoe? Dat kun je als ervaringsdeskundigen aan anderen leren. 

Het is een nieuw beroep: ervaringsdeskundige in armoede. Martin licht de kracht van ervaringsdeskundigen toe: ,,Ervaringsdeskundigen hebben zelf armoede meegemaakt. Ze hebben over deze ervaring gereflecteerd en deze kennis vervolgens met lotgenoten gedeeld tot ervaringskennis. Dit stelt hen in staat anderen in armoede helpen, maar ook de professional en de samenleving.’’ 

Martin Stam en Astrid Philips

Kwaliteit van contact 

,,Alles draait om de kwaliteit van het contact”, stelt Martin. ,,In de traditionele armoedebestrijding is er weinig aandacht voor de emotionele gevolgen van armoede en voor wat sociale uitsluiting met iemand doet. De meeste mensen die in de hulp- en dienstverlening werken weten niet hoe dat voelt. Ervaringsdeskundigen wel. Ze kunnen cliënten ondersteunen vanuit hun eigen ervaringen en hebben daardoor sneller een open contact met hen.” Hij vervolgt: ,,Mensen als Astrid kunnen een rolmodel zijn, een ‘hoopverlener’. Kijk eens hoe krachtig en veerkrachtig ze is.” 

Astrid vult aan: ,,Mensen in armoede zijn er super goed in om alle problemen als de schuld van een ander te zien. Als ervaringsdeskundige kan ik heel eerlijk zijn en op zijn tijd ook zeggen: ‘Je moet niet zo zeiken’. Ik heb het allemaal ook meegemaakt.” Iets dat ze mee wil geven is dat er voor iedereen kansen zijn. ,,Durf die kansen te grijpen. Geloof in jezelf en in mazzel.” 

Nabijheid 

Ervaringsdeskundigen kunnen ook van grote meerwaarde voor de professional zijn. ,,Ze kunnen de belevingswereld van arme mensen verduidelijken, zodat ze beter geholpen worden”, legt Martin uit. ,,Professionals kunnen van ervaringsdeskundigen leren dat hun veronderstellingen vaak niet kloppen. De systeemwereld waarbinnen ze werken is nog teveel gebouwd op snelle oplossingen, die uitgaan van de zelfredzame burger en onvoldoende op mensen die soms al generaties lang worstelen met armoede.” Astrid valt bij: ,,Professionals vergeten weleens dat mensen in armoede niet de hele dag thuis zitten, maar het druk hebben met bijvoorbeeld rondfietsen op zoek naar aanbiedingen in verschillende supermarkten. De professional moet de taal leren spreken van mensen die met armoede te maken hebben”, stelt ze. ,,Het gaat om nabijheid, om de tijd nemen om te luisteren. En niet om huppakee, laten we lekker eens wat formulieren invullen.” 

Ander armoedebeleid 

Ervaringsdeskundigen hebben ook een kritische functie: zij kunnen professionals en de organisaties waarin zij werken erop attent maken dat zij beslissingen nemen die geen of weinig rekening houden met de leefwereld van mensen in armoede. Martin: ,,Een ervaringsdeskundige kan uit eigen ervaring vertellen over thema’s als schaamte en sociale uitsluiting en hoe dat doorwerkt in relaties met partner, kinderen en de maatschappij.” Astrid is zelf opgegroeid in generatiearmoede. Iets dat een wezenlijk onderdeel van haar leven is gaan uitmaken. ,,Als je je heel lang sociaal uitgesloten hebt gevoeld, dan heb je een innerlijke kwetsbaarheid opgebouwd die je doorgeeft en die je met stukjes kunt overwinnen. Mijn kinderen gaan het verschil maken”, hoopt ze. ,,Ik heb er alles aan gedaan om ze op muziekles te krijgen, zodat zij zich wel creatief hebben leren uiten.” Niet voor niets maken expressielessen onderdeel uit van de opleiding. ,,Creativiteit is een uitlaatklep en leert je reflecteren op jezelf. Het zorgt voor verwondering zodat je ontdekt: ik wist niet dat ik dit kon.” 

Overtuigingskracht

Een ervaringsdeskundige heeft geleerd zich waardevol te maken, niet alleen voor cliënten en professionals, maar ook voor de samenleving. Martin: ,,Hij of zij wacht niet af, maar gaat erop af. Vaak letterlijk. Zoals Astrid als ze op de ‘bitterballentoer’ gaat om overheidsmensen van het belang van ervaringsdeskundigen te overtuigen.” Astrid: ,,Loop alle bijeenkomsten waar beleidsmakers komen af en vertoon je ‘wittewijnkunstje’.” Ze lacht: ,,Zie je dat een wethouder zijn wijnglas bijna leeg is, dan zeg je: ‘Goh, ik zie dat u uw drankje bijna op heeft, zal ik een nieuwe halen? Ik ben Astrid van de armoedeopleiding en ik zou graag eens met u praten’. Nou, ze vergeten je nooit meer en voor je het weet heb je een afspraak gemaakt om je ideeën te vertellen.” 

Momenteel worden elf ervaringsdeskundigen in Amsterdam opgeleid. Die zitten nu in het tweede jaar van de driejarige opleiding. In maart start een tweede lichting. 

Martin: ,,Ervaringsdeskundige zijn is een complexe rol. Daarvoor moet je om te beginnen op je eigen ervaringen en die van je lotgenoten leren vertrouwen. En daarna op verschillende niveaus leren bruggen bouwen en vertrouwenspersoon, hoopverlener en luis in de pels zijn. Een onmisbaar beroep.” 

Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

‘Ik zou meer ruimte willen om mensen beter te kunnen begeleiden’

Ilse Buitenkamp, schuldhulpverlener bij Juvans

Iedereen de hulp kunnen geven die hij of zij nodig heeft met meer ruimte en vrijheid voor de hulpverlener blijkt in de praktijk lastig te realiseren zo ervaart Ilse Buitenkamp, schuldhulpverlener bij Juvans. Een kopje koffie drinken en een luisterend oor bieden zou op langere termijn weleens meer effect kunnen hebben en minder kosten dan iemand de formele procedures door laten lopen. Hoe kan het beter?

Hoe kan de schuldhulpverlening beter, integraler en efficiënter? Op dit moment werkt Ilse mee aan een pilot waarbij Juvans samenwerkt met de dak- en thuislozenopvang om te kijken wat ze samen beter kunnen doen. ,,Nu voeren verschillende organisaties bijvoorbeeld nog hun eigen startgesprekken”, omschrijft Ilse de huidige situatie. ,,Kunnen we dat bundelen? Negentig procent van de mensen in de dak- en thuislozenopvang heeft te maken met schulden, dus de wisselwerking tussen de organisaties is groot.”

Ilse Buitenkamp

Zelfredzaamheid naar vermogen

,,We willen allemaal dat mensen op een goede manier doorstromen naar een schuldenvrij leven. Daarbij hebben we zelfredzaamheid overschat”, blikt ze terug. ,,We kunnen het beter hebben over ‘zelfredzaamheid naar vermogen’. ,,Wat kan iemand zelf en wat is er aan hulp nodig? Voor ons is het dan de vraag: wat werkt er echt?”

Kopje koffie

Op dit moment krijgen alleen de bijzondere doelgroepen – dat zijn ex-gedetineerden en dak- en thuislozen – een intensief traject aangeboden. ,,Mijn ideaalbeeld zou zijn dat dit traject voor iedere burger mogelijk zou moeten zijn”, zo wenst ze. Ze zegt dan ook een hekel aan de term ‘bijzondere doelgroep’ te hebben omdat het mensen in groepen verdeelt. ,,Mensen hebben soms meer nodig dan ze nu krijgen”, stelt ze. Hierdoor ziet ze het ook weleens mis gaan en vallen mensen terug in hun oude situatie. ,,Je zou iedereen de hulp willen geven die hij nodig heeft. Dat kan soms een kopje koffie en luisterend oor zijn om erachter te komen wat er nu echt speelt. Maar dat kost tijd en tijd is geld, dus dat doen we niet. Ik zou meer ruimte willen om mensen beter te begeleiden. Wat we nu doen, kost meer en levert op lange termijn misschien minder op”, omschrijft ze de paradoxale werkelijkheid van de schuldhulpverlening. Niet alleen is deze manier van werken van invloed op de mensen die hulp ontvangen, maar ook op de hulpverleners zelf. ,,Op deze manier kunnen we niet iedereen helpen. Dus hoe het nu gaat, ja daar hebben wij ook zelf last van.”

Hoe kijkt ze naar het nieuwe plan van de gemeente om de schuldhulpverlening te verbeteren? ,,De kracht van schuldhulpverlening zit ’m vooral in het samen doen. Ik hoop dus dat de gemeente het niet alleen wil doen, maar de samenwerking met ons opzoekt. De initiatieven om samen te werken zijn er, maar in de praktijk niet merkbaar. Dat kan beter.”

 

 

Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

Humanitas Thuisadministratie geeft rust in financiën én weer grip op het leven

Anke Smolders - Humanitas thuisadministratie

De 76 bevlogen vrijwilligers van Humanitas Thuisadministratie helpen mensen niet alleen om hun geldzaken op orde te krijgen en te houden, maar zorgen er indirect ook voor dat er weer rust in het hoofd komt en daarmee grip op het leven. Een klik tussen deelnemer en vrijwilliger die ‘wondervragen’ stelt om tot iemands kernwaarden te komen, blijkt naast de professionele manier van werken doorslaggevend voor het succes, zo legt Anke Smolders van Humanitas Thuisadministratie uit.

Anke Smolders
Anke Smolders: werft, traint en ondersteunt vrijwilligers

Samenredzaamheid

Anke werft vrijwilligers en koppelt die aan zogeheten ‘deelnemers’ die hulp kunnen gebruiken bij het orde op zaken stellen van de financiën. Van vrijwilligers wordt verwacht dat ze hun eigen administratie goed op orde hebben en affiniteit hebben met administratieve taken en natuurlijk vrijwilligerswerk. Het geven van tools en trainingen aan de vrijwilligers om mensen te kunnen helpen die het overzicht op hun financiën zijn verloren, is waarin Humanitas voorziet. ,,Soms zijn drie afspraken genoeg om een deelnemer te helpen, soms dertig”, vertelt Anke. Aan haar de taak om een goede match te vinden tussen vrijwilliger en deelnemer. ,,We komen in zulke uiteenlopende situaties”, schetst ze. ,,Van een hoogopgeleide vrouw, werkzaam bij de overheid, die zo chaotisch is dat de deurwaarder doorlopend op de stoep staat tot een arm gezin met veel problemen op alle gebieden. De een zoekt een vrijwilliger die niet-oordelend, begripvol en rustig is terwijl een ander zegt ‘ik zoek iemand die me een schop onder de kont geeft om eindelijk zelf met mijn administratie aan de slag te gaan’” In alle situaties geldt dat Humanitas uitgaat van de hulpvraag en ‘samenredzaamheid’.

Wondervraag

Deelnemers komen bij Humanitas binnen door zichzelf te melden of zijn doorverwezen door bijvoorbeeld Juvans. ,,We stellen mensen de ‘wondervraag’, licht Anke de werkwijze toe. Van welk wonder dromen mensen? Wat zou iemand over een jaar het liefst bereikt hebben? En dan hoor je van een man die eerst nog moedeloos zegt ‘het lukt allemaal toch niet meer’ daarna zeggen dat hij het allerliefst wenst dat hij met rust wordt gelaten door de deurwaarder. Door wensvragen te stellen, kom je bij iemands kernwaarden. En dan blijkt dat mensen die niet gemotiveerd lijken om mee te werken, dat toch wel zijn.  Primair geven we mensen de regie terug over hun eigen administratie. Maar op het moment dat er rust in de financiën komt, komt er ook rust in het hoofd en weer grip op het leven.”

Preventief

Het aantal aanvragen voor komend jaar is toegenomen. Ze ziet het als een positief signaal dat mensen de Thuisadministratie beter weten te vinden. Wel denkt Anke dat er nog meer deelnemers bereikt kunnen worden. ,,We willen meer in het preventieve stukje zitten, bijvoorbeeld met de pilot ‘Get a Grip’ voor jongeren tussen de 16 en 24 jaar. Wat komt erbij kijken als je 18 wordt, als je op jezelf gaat wonen en studeren?” Ook is er Traject op Maat voor bijvoorbeeld voortijdige schoolverlaters waar financiële problemen op de loer liggen.

Kansen

Een koers die Anke wil blijven volgen is het sterke vrijwilligersbeleid. ,,Door onze opleidingen, themabijeenkomsten en onkostenvergoeding waarborgen wij een stukje kwaliteit. Voor continuïteit zijn wij afhankelijk van gemeentelijke subsidie, maar gelukkig zijn wij in de vervolgplannen opgenomen.” De samenwerking met andere partijen is iets dat beter kan. ,,Laten we elkaar niet als concurrenten zien”, wenst ze. Ook zou ze meer samenwerking tussen vrijwilliger en hulpverlener zien. ,,Maar daarbij mag de vrijwilliger geen verlengstuk van de professional zijn”, waarschuwt ze. ,,Een vrijwilliger voert geen taken van een professional uit, maar staat een deelnemer bij die zelf eindverantwoordelijk voor zijn financiën blijft.” Ze ziet kansen in het werven van vrijwilligers via bedrijven in bijvoorbeeld de financiële dienstverlening. ,,Werkgevers die hun werknemers een stukje tijd geven om zich vrijwillig voor ons in te zetten, dat zou mooi zijn.”

Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

‘Problemen mogen niet groter worden door ons zelfbedachte systeem van regels’

Wethouder Huib van Olden - 's-Hertogenbosch

Wethouder Huib van Olden ‘kapt ermee’ om de problemen voor mensen in armoede groter te maken door ons zelfbedachte systeem van regels op te volgen. Zo snel mogelijk met mensen in contact komen – niet per post, maar bijvoorbeeld aan de keukentafel – om samen een oplossing te bedenken in plaats van mensen langs een heleboel loketten te sturen, dat is wat hij met het aanvalsplan ‘Den Bosch Schuldenvrij 2018-2021’ ambieert.

,,De problemen van arme mensen mogen niet groter worden door ons systeem van regels. Daar kap ik mee!”, stelt de wethouder met nadruk. ,,Ik raak oprecht geïrriteerd door alle regelfetisjisten en weiger daar langer aan mee te werken. En wijk ik van de regels af en word ik daarop aangesproken: nou, en?” Onlangs was hij nog betrokken bij een man waar uithuiszetting voorkomen werd door bemiddeling van De Bossche Bond. ,,Door een onorthodoxe oplossing te bedenken konden we deze man beter helpen dan hem uit zijn huis te zetten waardoor hij van de regen in de drup zou belanden”, blikt de wethouder terug op het voorval.

Met het Aanvalsplan Den Bosch Schuldenvrij wil Van Olden armoede in zo’n vroeg mogelijk stadium aanpakken. Kinderen mogen geen belemmeringen ervaren in hun ontwikkeling omdat er thuis te weinig geld is.  De gemeente kan dit niet alleen en heeft dus de juf en voetbaltrainer nodig die armoede signaleert. We moeten het samen doen. Voor ons geldt het uitgangspunt ,,Een kind in armoede is een gezin in armoede”.  We moeten bij de mensen thuiskomen, achter de voordeur, om persoonlijk in contact te komen. Niet per post, want die wordt juist in die situatie toch niet gelezen.”

Wethouder Huib van Olden

Mag het allemaal wat eenvoudiger?

‘Mag het allemaal wat eenvoudiger?’, stelt de wethouder van Werk en Inkomen. ,,Voortaan moet iemand die een uitkering aanvraagt en schulden heeft in een moeite door aan het goede loket geholpen worden. Diegene moet niet meer langs al die loketten.” Kan het allemaal daadwerkelijk eenvoudiger als de wethouder te maken heeft met regels die door het Rijk worden opgelegd? ,,Zeker wel”, beklemtoont hij. ,,Wij zijn als gemeente degene die de regels moeten uitvoeren, dan kunnen wij ook vereenvoudigen aan diezelfde uitvoeringskant.”

,,We hebben jarenlang gedacht dat we tegen mensen konden zeggen dat ze het zelf konden”, blikt de wethouder terug. ,,Dat is niet zo. Vragen om hulp is niet erg. Het is de hulpverlener die op iets van zelfredzaamheid bij iemand inplugt zodat diegene in actie komt.” Wat gaat de Bosschenaar die anno vandaag in armoede leeft van alle goedbedoelde gemeentelijke plannen merken? ,,Onze inwoners gaan merken dat er eerder een appèl op hem of haar wordt gedaan om de schuldhulpverlening in gang te zetten”, voorspelt de wethouder.

Iedereen kan helpen

In navolging van de eerste Quiet Community in Tilburg, is onlangs Quiet Den Bosch van start gegaan. ,,Het is een soort Marktplaats waar iedereen die iets over heeft – producten en diensten zoals een kerstpakket of kaartjes van een voetbalwedstrijd waar je toch niet naartoe gaat – kan geven aan mensen die in armoede leven”, legt de wethouder uit. ,,Er zijn heel veel mensen die wel iets willen doen, maar niet weten hoe ze dat kunnen doen. Dit is een manier waarop iedereen kan helpen. Samen kunnen we heel veel.”

 

 

 

Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

Buurtteam wil armoede zo vroeg mogelijk signaleren om van betekenis te kunnen zijn

Cecile van Damme, manager van twee buurtteams

Niet vanuit het systeem werken, maar vanuit de bedoeling, wenst Cecile van Damme, Juvans-manager bij twee buurtteams in Den Bosch de toekomstige werkwijze toe. Armoede zo vroeg mogelijk signaleren en interveniëren om zo snel mogelijk echt iets te kunnen doen in plaats van mensen van loket naar loket te sturen met de kans dat ze afhaken, dát is de bedoeling.

Cecile van Damme

Drempel

Den Bosch telt negen buurtteams waarin de lijnen tussen Juvans, MEE en Welzijn Divers kort zijn en de samenwerking met bijvoorbeeld het Sociaal Wijkteam, de GGD en basisscholen groot is. ,,We kunnen snel schakelen en weten elkaar te vinden als we elkaar nodig hebben”, prijst Cecile de samenwerking. Iets dat beter kan, is om nog beter van elkaar te weten wie wat doet zodat er nog meer preventief gewerkt kan worden. Want al ligt de drempel op het wijkplein laag voor mensen die hulp nodig hebben, dat er een zekere drempel ligt, staat buiten kijf.

Achter de voordeur

Aan de buurtwerkers de taak om een kijkje achter de voordeur te nemen wanneer een signaal vanuit bijvoorbeeld een basisschool klinkt dat op stille armoede duidt. Een veelgestelde vraag die Cecile in de praktijk hoort terugkomen, is bijvoorbeeld hoe de voedselbank precies werkt. ,,Die vraag wordt op een moment gesteld dat er al honger is. Mensen in armoede worden op zichzelf teruggeworpen, maar ik geloof niet dat volledige zelfredzaamheid krachtig maakt”, stelt de manager aan de orde. ,,Je kunt mensen krachtig maken door samen iemand te activeren. Mensen in armoede hebben zo’n groot stressniveau dat ze zelf geen goede beslissingen voor lange termijn kunnen nemen. Dat moeten we samen doen.”

Hulp kan niet vroeg genoeg komen, stelt de buurtteammanager. Want de gevolgen voor kinderen die opgroeien in armoede op langere termijn kunnen drastisch zijn. ,,Armoede zorgt voor een gevoel van ‘er niet mogen zijn’, het beïnvloedt de leerprestaties en dat zorgt er weer voor dat kinderen denken dat het toch nooit goed gaat komen. Het schaamtegevoel is zo ontzettend groot, dat je er bijna niet over mag praten, dus daarbij werken ervaringsdeskundigen goed. Kunnen we kinderen op de basisschool bijsturen, dan voorkomen we dat al deze dingen verankerd zitten als het kind op de middelbare school zit.”

Present zijn

Wat heeft een buurtteam nodig om zich verder te kunnen professionaliseren? ,,We moeten niet langer vanuit het systeem werken, maar vanuit de bedoeling. En de bedoeling is dat we in een vroeg stadium signaleren, interveniëren om écht iets te kunnen betekenen. We moeten present zijn op het moment dat het nodig is. En niet dat mensen van loket naar loket worden gestuurd met de kans dat ze afhaken. Wij als buurtteam zijn nu samen aan zet met de gemeente en met betrokken organisaties zoals de woningbouwcorporaties om van betekenis te kunnen zijn.” Om stille armoede te doorbreken en nog beter aan te sluiten op waar behoefte aan is. Ook als dat een wekelijks kopje koffie met iemand drinken betekent om bijvoorbeeld eenzaamheid tegen te gaan, illustreert Cecile.

Wat ze de congresdag komt ‘brengen’ is het scala aan mogelijkheden dat een buurtteam in huis heeft en waarmee op een preventieve manier de opbouw van schulden verminderd kan worden. Denk bijvoorbeeld aan de gezamenlijke maaltijden in het buurthuis, maar ook aan de kasten waar mensen spullen in kunnen zetten die ze zelf niet nodig hebben en waaruit iemand anders zonder schaamte iets kan pakken dat hij nodig heeft. Ja, het buurtteam is hard nodig, concludeert Cecile. ,,En wordt met de toenemende vergrijzing alleen nog maar  belangrijker.”

 

Verslag Stedenestafette 's-Hertogenbosch

'We moeten kappen met regelfetisjisme'

Innovatieve ideeën pitchen op het podium

De deelnemers aan de stedenestafette gaan met elkaar in gesprek in het innovatiecafé. Aan elke tafel zitten mensen uit verschillende achtergronden met maar één doel: innovatieve concepten uitdenken. Daarna worden de ideeën gepresenteerd op het podium in korte pitches van anderhalve minuut.

Er kan gestemd worden en dat levert een mooie top 5 op:

  • De deurwaarder gaat naar de voedselbank
  • Vermoeden van armoede? Bellen, vertellen, bel 115
  • Uit de systeemwereld, in de leefwereld
  • Ervaringsdeskundige in de organisatie
  • De pitstraat (1 multidisciplinair loket)

Kappen met regelfetisjisme

‘Armoede is geen politiek probleem, armoede is een probleem van ons allemaal’ betoogt wethouder Huib den Olden. Als wethouder Werk & Inkomen zet hij vol in op vroege signalering en samenwerking tussen de organisaties in de keten. Huib houdt een vurig betoog om in actie te komen: ‘We moeten stoppen met “kan niet” en in actie komen. Er moeten meer ervaringsdeskundigen betrokken worden. We kappen met het regelfetisjisme en we gaan gewoon dingen doen!’

Zwaan-kleef-aan

Esselien de Leeuw, programmadirecteur Innovatie bij Juvans, concludeert dat de stedenestafette eigenlijk meer een zwaan-kleef-aan is dan een estafette. Vlaardingen was er ook bij in ’s-Hertogenbosch en vertelde wat de Stedenestafette hen het afgelopen half jaar heeft opgeleverd. Het netwerk van bedrijven en andere partijen is versterkt, waardoor nieuwe initiatieven zijn ontstaan. . Ook de deelnemers in ‘s-Hertogenbosch gaan concreet aan de slag met de innovatieve opbrengst van de Stedenestafette.

Van Vlaardingen gaat het stokje via Den Bosch nu naar het oosten van het land: Noordoost Twente. Wijkracht organiseert met de gemeenten Oldenzaal, Losser, Dinkelland en Tubbergen de volgende ronde van de Stedenestafette. Het thema van de volgende Stedenestafette zal draaien om structurele en onzichtbare armoede in kleine gemeenten en in het buitengebied.

Colofon

Schouders eronder

Koningin Wilhelminalaan 5 | 3527 LA Utrecht
Postbus 2758 | 3500 GT Utrecht

Tekstredactie

Evelien Engele
Ellen Mendelts

Fotografie

Annelies van ’t Hul

Versie

21 december 2017